Co Powinniśmy wiedzieć o Papieżu

W dniu 16 października 1978 roku po wyborze na papieża kardynał Karol Wojtyła w obecności konklawe zgromadzonego w Kaplicy Sykstyńskiej na pytanie: "czy przyjmujesz" odpowiedział: "w posłuszeństwie wiary wobec Chrystusa, mojego Pana, zawierzając Matce Chrystusa i Kościoła – świadom wielkich trudności - przyjmuję".

Po 455 latach na Stolicę Piotrową został wybrany papież spoza Włoch - Słowianin, syn narodu polskiego, umiłowany duszpasterz Diecezji Krakowskiej, wybitny przedstawiciel władz Kościoła Katolickiego w Polsce, jeden z ojców Soboru Watykańskiego II. Papieżem został równiez wtedy poeta, filozof, wykładowca KUL-u, naukowiec w dziedzinie etyki, góral z Wadowic, jak mawiał o nim jego przyjaciel prymas Stefan Wyszyński.

Trudno zamknąć bogatą i różnorodną działalność Jana Pawła II w paru słowach. W ciągu 25 lat zwołał 9 konsystorzy, mianował 232 kardynałów, wydał 14 adhortacji, 43 listy apostolskie, 11 konstytucji, liczne orędzia i 14 encyklik, z których warto przypomnieć: "Redemptor hominis", "Laborem exercens", "Evangelium vitae", "Ut unium spirit". Za jego pontyfikatu ustanowiono liczne rady m.in. do spraw Małżenstwa i Rodziny, Kultury; zreformowano Kodeks Kanoniczny i opublikowano Katechizm Kościoła Katolickiego w 50 językach - jest to jedno z największych wydarzeń w historii Kościoła.

W swoim nauczaniu broni nieustannie osoby ludzkiej i jej praw, a głównie prawa do życia. Jest zatroskany nie tylko o katolików, ale o całe chrześcijaństwo, wyznawców innych religii i niewiernych. Wzywa do jedności, pokoju i ekumenizmu. Odbył 102 pielgrzymki do różnych kościołów, wiernych i narodów, a przez liczne beatyfikacje i 478 kanonizacji zaprasza wszystkich do świętości i czerpania z dziedzictwa  przodków.  Żarliwy głosiciel Ewangelii we współczesnym świecie, zniewalający przykład niesienia Krzyża Chrystusowego w słabym ciele, by wraz z innymi cierpiącymi pocieszać Boga w imieniu nas wszystkich, Jan Paweł II to wzór rozmodlenia i świętości, który swoim nauczaniem i życiem daje świadectwo słowom, które sam wypowiedział: "Nie lękajcie się Miłości, która stawia człowiekowi wymagania".

Z dniem wyboru na Stolicę Piotrową, Jan Pawel II, jak sam zresztą stwierdził, został zdekonspirowany nie tylko przed Polską, ale i przed całym światem jako poeta. Wiadomo, że wydawał swoje utwory poetyckie pod pseudonimem Andrzej Jawień a de-biutował przed wojną zbiorem u-tworów "Księga słowiańska". Jest autorem licznych wierszy, psalmów, poematów i dramatów: "Brat naszego Boga", "Przed  sklepem jubilera". Karol Wojtyła poprzez wielkie zamiłowanie do literatury, głównie dramatycznej oraz przez studia językowe, został wprowadzony w nowy wymiar misterium słowa. Bóg z własnego postanowienia i łaski wezwał go świętym powołaniem, znacznie większym i szerszym do ukochania całkowicie Słowa Odwiecznego, które stało się Ciałem i zamieszkało wśród nas. Sam Papież żartobliwie i z pokorą powiedział o swojej poezji tak: "ciekawa rzecz, że niektórzy uważają, że to coś warte. A ja podejrzewam, że nie uważaliby tak, gdyby się nie stało, jak się stało'.  Trudno dziś oddzielać te poezje od osoby piszącego, jego majestatu i godności.  Może trzeba by było te granice wyraźnie zaznaczyć i może tak by się stało, gdyby treść twórczości poety Karola Wojtyły nie została potwierdzona życiem piszącego, póź-niejszymi przemyśleniami i działalnością. Jego utwory poetyckie są niejako notatkami przyszłych kazań, przemówień, katechez, encyklik i nie ma potrzeby oddzielania ich od osoby wikarego, biskupa, kardynała Karola Wojtyły, wreszcie papieża Jana Pawła II.  Nie sposób przecież rostrzygnąć, czy to one dopełniają sylwetkę polskiego papieża czy też działalność Jana Pawła II nadała im inny wymiar. Po 25 latach milczenia poetyckiego papież powrócił do twórczości lirycznej pisząc utwór "Tryptyk Rzymski", który podpisał Jan Paweł II. Jest to wydarzenie niezwykłe i bez precedensu w historii Stolicy Apostolskiej. Żaden bowiem z dotychczasowych 263 papieży nie opublikował utworów literackich w trakcie trwania pontyfikatu. "Tryptyk Rzymski" jest refleksją o przemijaniu - w części "Strumień", medytacją nad siłą wiary Abrahama - w części "Wzgórze w krainie Moria", osobistym wyznaniem wiary w Boga i człowieka, napisanym w oparciu o freski Michała Anioła w Kaplicy Sykstyńskiej. To tutaj można znaleźć słowa papieża o jego własnej śmierci i przyszłym kon-klawe: "Tak było w sierpniu, a potem w październiku pamiętnego roku dwóch konklawe, i tak będzie znów, gdy zajdzie potrzeba, po mojej śmierci.  Trzeba, żeby przemawiała do nich wizja Michała Anioła".

Życie Karola Wojtyły i papieża Jana Pawla II, jest niczym innym, jak tylko wypełnieniem jego zawierzenia Chrystusowi i Matce Bożej, które zresztą zanotował na marginesie rękopisu “Tryptyku Rzymskiego" - "Totus Tuus ego sum et omnia mea Tua sunt" - Cały Twój jestem i  wszystko moje Twoje jest.

Elżbieta Rutkowska-Szurek